Hoe vertel ik dit verhaal? Maar liefst 90% van mijn instagram volgers gaf aan mijn emigratie verhaal te willen horen. Prima dacht ik. Maar toen liep ik vast. Want het is een intens verhaal. Hoe doe ik dat in een instagram post? Waar ik juist probeer kort en krachtig te zijn. Emoties eruit, feiten erin. Maar sommige verhalen verdienen meer ruimte. Zoals deze. Voor iedereen die vroeg naar ons emigratieverhaal: hier is het. De rauwe versie.

Leven in Utrecht

Allebei een goede baan. Twee leuke kinderen. Een mooi huis. Niks te klagen. Voor de buitenwereld dan. Want van binnen was het stil geworden. Onze oudste zoon was twee jaar lang ernstig ziek geweest. We hebben heel wat nachten wakker gelegen, gehuild en aan een ziekenhuisbed geklampt gezeten. Onze jongste zoon, net 1 jaar, had al een longontsteking te pakken. ‘Hoort er allemaal bij’ dachten wij.

Maar toch knaagde er iets. We hadden al jaren een droom: wonen in de bergen, omringt door natuur en tijd voor kinderen om ervan te genieten.

Maar het bleef een droom, het leven ging verder en we hadden eigenlijk niks te klagen.

Rauw en rouw

Tot het telefoontje: ‘ik heb kanker’. Een dierbare vriendin. Gelukkig niks ernstig, goed geneesbaar. Maar de kanker bleek niet het probleem. De chemo daarentegen wel. Het verwoestte haar longen en haar prachtige gezonde lichaam. Het waren drie jaren van vreugde (een goede scan!) en wanhoop (een slechte scan). Intens meeleven, ziekenhuis bezoeken, hoop, heel veel hoop en toen rouw.

Rauwe rouw. In haar laatste weken spraken we veel over onze droom. Een droom die zij deelde: met je gezin in de natuur wonen. Tijd voor elkaar. ‘Ga ervoor’ zei ze. En toen op de begrafenis één van haar favoriete nummers ‘The time is now’ klonk, kwam het besef. De tijd is nu.

Twee weken

Twee maanden later zat ik in diepe rouw in Oostenrijk, voor een wintersport. En daar zagen we een woning te huur. Te klein, maar beschikbaar. Toen we 5 dagen later thuiskwamen hadden we een huurcontract getekend en onze kinderen op de lokale Oostenrijkse school ingeschreven.

Twee weken later stond ons huis te koop, waren onze banen opgezegd en stond er een afscheidsfeest gepland. De familie was in schok. En dat middenin een huizencrisis! Voor mijn gevoel had ik niks meer te verliezen.

Binnen twee dagen was ons huis verkocht en een paar weken later namen we onze intrek in onze woning in Oostenrijk. Ik was nog steeds in diepe rouw en plantte de hele tuin vol met bloemen voor mijn vriendin om er vorm aan te kunnen geven.

In Oostenrijk

Een nieuw land, een nieuwe school, geen werk, een vreemde omgeving, geen vrienden of familie om op terug te vallen en een heleboel bureaucratie. Stap voor stap werkte we ons door alles heen. Met spaargeld van mijn verkochte auto kwamen we de tijd door.

Nog steeds in diepe rouw, wisselde ik een paar uur ondernemen af met héél veel tijd buiten. Ik ontdekte de helende kracht van de natuur, de ruimte in mijn hoofd na het wandelen, het gevoel van harmonie bij een familie picknick in een bos. En zo vond ik mijn plek. Los van mijn partner. Want hoewel we heel veel tijd samen doorbrachten, waren onze paden individueel. Hij leefde vanuit euforie dat we onze droom waarmaakte. Terwijl ik me door het gemis en de pijn van het verlies heen worstelde.

onze draai

We woonden lang in de kleine huurwoning, veel te lang. Maar in deze tijd vonden we herstel en harmonie. We vormden, als gezin, een hechte eenheid. Ik vond een paar geweldige vriendinnen. De kinderen vonden hun weg op school, bij voetbal, op de piste en in de natuur. En toen iedereen zijn plek omarmd had, was het tijd voor de volgende stap. We hadden in 5 jaar tijd een bedrijf naar ons hart gebouwd en nu was het tijd voor een woonomgeving die bij ons paste. We vonden een huis. Met een tuin. De tuin staat ondertussen vol groenten en fruit (en voetbaldoeltjes). Er is rust. Acht jaar na de emigratie kan ik zien wat de pijn en de rouw me heeft gebracht. Ik zal nooit zeggen dat het het waard was, maar ik vind berusting. Het heb door deze ervaring het leven ontworpen waarvan ik het graag wil leven. En ik ben haar oneindig dankbaar voor die les.

Hoe zeg je dat in een instagram post? Hoe kan ik die dankbaarheid voor iemand die er niet meer is (en er wel had moeten zijn) in woorden vatten? Ik adem graag haar naam in als ik de dankbaarheid voel. Alsof ik haar zo kan bedanken. Genieten van het leven is misschien wel de mooiste manier om de doden te eren.